On pojawia się znikąd. Sam, bez obciążeń. Po prostu staje przede mną i zakłada mi pierścionek na palec. Ja myślę z ulgą, że wreszcie ten dzień nadszedł, on się uśmiecha i prowadzi mnie do łóżka. Krótka myśl, zanim poczuję jego ciężar na sobie, przebiega mi przez głowę – a co z jego żoną, jego dziećmi, nic o nich nie mówi, a ja wiem przecież, że wciąż są. Ale to nie jest przecież teraz ważne, skoro tutaj jest. Skupiam się nad tym, co jest najważniejsze, na tym, że wszystko wróciło do normy i znów jesteśmy razem. Budzę się zanim osiągnę orgazm, ale znów zamykam oczy i jeszcze jedna układanka wraca do dawnego porządku. Mama zmartwychwstała i tata znów jest szczęśliwy, uśmiecha się, nawet wtedy, gdy ona się na niego złości. Ludzie zatrzymują się zdumieni, tata nawet niczego nie próbuje wytłumaczyć, a przecież on tak lubi wszystko tłumaczyć i opowiadać, ale teraz szczęście odebrało mu mowę i, zdaje się, rozum. Mama też się uśmiecha.

Budzę się radosna, bo jestem jeszcze tam, ale wybiła 6.35 i trzeba iść do pracy. Potem wrócić do domu, zjeść kolację albo nie, otworzyć wino, wypić na lepszy sen, spojrzeć na zdjęcie mamy, na którym łagodnie się uśmiecha i iść spać, licząc na to, że przeżyję w nocy lepsze chwile, niż przez 16 godzin całego dnia…

Zdarza się, że są takie dni, takie rundy, że piłka idzie prosto na dołek i w ostatniej chwili lekko skręca na bok, albo już jest w dołku i zbyt mocna siła powoduje, że wyskakuje z dołka, w którym de facto przez ułamki sekund już była. Zadziwiające, że takie przypadki zdarzają się jeden po drugim, w tej samej rundzie. Po którymś z kolei takim uderzeniu, wyciągam piłkę z dołka, mamrocząc pod nosem – „jak pech to pech“. A potem idę na kolejne tee, mając nadzieję, że przerwę tę złą passę dobrym uderzeniem z tee, kolejnymi z fairway’a i zakończę dołek dwoma przepisowymi puttami. Zwykle jednak pech prześladuje mnie dalej, aż do końca rundy… Schodząc  z pola, powtarzam, jak mantrę, że golf uczy pokory, jak mało który sport. W sobotę wydaje ci się, że już wszystko wiesz, że wystarczy się ograć, a w niedzielę masz wrażenie (i twoi współgracze), jakbyś trzymał kij po raz pierwszy w życiu i zastanawiasz się, po co ci te nerwy, po co ci to wszystko, przecież lepiej jeździć na rowerze i się nie przejmować.

Cóż… ale przecież ktoś powiedział, że jeśli by to było łatwe, to nie my byśmy to robili.

Ale wracając do pecha… Odebrałam dzisiaj telefon. Odpowiedź negatywna. Dlaczego, pytam, chciałabym usłyszeć czemu się nie nadaję. HR-ówka plącze się w zeznaniach, mówi coś o doświadczeniu, o dopasowaniu do firmy, wymaganiach, wreszcie również o tych finansowych – nie chce mi się dyskutować, że w ciągu 3 rozmów nikt nie próbował nawet negocjować ze mną podanej przeze mnie na początku stawki. Odpuszczam. Dziękuję. Ona mówi, że zatrzyma moje cv, bo „nigdy nic nie wiadomo“. A potem mówię o decyzji mojej bezpośredniej przełożonej, tak, tak. Ona mnie pociesza i mówi, że dzisiaj rano myślała właśnie o tym, że jestem jak szczęśliwy los na loterii i ona się cieszy, bo dzisiaj go wygrała, a tamci się nie znają i nie wiedzą co tracą. Bittersweet feelings mnie ogarniają i myślę sobię, że i ja mam szczęście mieć taką szefową. A tamci… faktycznie, pewnie na mnie nie zasłużyli. Tak wolę i chcę myśleć, niż słyszeć pobrzękujący w głowie głos HR-ówki „zdecydowaliśmy, że inna kandydatka lepiej pasuje do naszych wymagań i naszej firmy“.

Wpisując kolejne zadania do wykonania w następnym tygodniu myślę jednak sobie „jak pech to pech“, zagłuszając go „widocznie tak miało być“ i mantrą „golf mnie uczy pokory“, dodając „nie tylko na polu golfowym“.

W wypisie ze szpitala stoi jak byk “pacjentka, lat 36”. Przyglądam się tej liczbie i jakoś nie potrafię się z nią utożsamić. Nie dlatego, że brakuje jeszcze pół roku, by ta liczba była w zgodzie z prawdą. Sześć miesięcy to nic w porównaniu z tą okropną, dużą, straszliwie brzmiącą trójką i szóstką obok siebie. Kiedyś moja siostrzenica zapytała „Ciociu, ile ty masz lat?“. „Zgadnij“, powiedziałam z uśmiechem, będąc ciekawa, na co też wpadnie siedmiolatka. „Osiemdziesiąt trzy?“, zapytała. No tak. Dla siedmiolatki 83 i 36 brzmią tak samo przerażająco staro. Zresztą, wystarczy, że sięgnę pamięcią 15 lat wstecz… Moja pierwsza dorosła miłość. Ja miałam 20 lat, on 32. Nie odczuwałam tej różnicy wieku na co dzień, ale wystarczyło, bym pomyślała „trzydzieści dwa“, by w środku budził się jakiś dziwny niepokój. Nie miałam nawet odwagi wypowiedzieć na głos plączących się po głowie myśli „on jest taki stary…“. A teraz…

Upływający czas dostrzegam w codziennych drobiazgach. To są sekundy, w których uświadamiam sobie, że sporo rzeczy już za mną, że pewne sytuacje i zachowania już nie będą moim udziałem. Chwile, gdy zauważam przepaść między moim sposobem myślenia i tych, którzy mają za sobą raptem kilka lat pracy. Wreszcie świadomość, że znalazłam się już w przedziale 35-40, a to oznacza, że pewne szanse się już nie powtórzą. Optymistycznie jednak zauważam, że inne się otwierają, te zawodowe i… sportowe ;)

Mimo tego wszystkiego, dobrze mi w ciele i umyśle 35-letniej kobiety, ale teraz… dobrze byłoby zatrzymać czas.

Przeczytałam dzisiaj w „Zwierciadle“ artykuł o tym, jak to najbardziej roztropne i asertywne osobowości tracą pewność siebie w zetknięciu z białym kitlem pracownika służby zdrowia. To nawet nie musi być profesor, docent, chirurg, lekarz, wystarczy, że jest to pielęgniarka, czy nawet salowa, byśmy nagle stawali na baczność, jąkali się i nie byli w stanie zadać najprostszego pytania bez drżenia głosu. Sama mam podobne doświadczenia. Oczywiście, dużo zależy od tego, kto jest po drugiej stronie – czy jest to lekarz z powołania, szanujący pacjenta i jego prawo do wiedzy na temat swoich schorzeń, czy też konował, który poszedł na medycynę, bo było to marzenie jego rodziców (często też lekarzy), ale tak naprawdę to nienawidzi ludzi, którzy wciąż mu przeszkadzają i zadają głupie pytania. Sytuacja może być też inna, gdy jesteśmy w prywatnej przychodni, gdzie lekarze z reguły jeśli nie są wylewni i otwarci, to przynajmniej są grzeczni. Z kolei w publicznym szpitalu, czy przychodni przyszpitalnej pacjenci są wciąż traktowani jak petenci, którzy zawracają dupę wiecznie zajętemu personelowi. Ale – na szczęście nie przez wszystkich. Są takie oddziały, szpitale, kliniki, gdzie pielęgniarki zachowują się jak najlepsze ciocie, które pogłaszczą po głowie i obdarzą pełnym otuchy uśmiechem, a lekarze na obchodzie faktycznie chcą wiedzieć, jak się czuje pacjent. Są takie anestezjolożki, które ocierają łzy i przytulają, są panie docent, które chcą pomóc za wszelką cenę, nawet jeśli okoliczności nie sprzyjają. Ale są też lekarze, którzy nawet nie raczą poinformować, po co przyszli, w czm się specjalizują i czemu cię po raz czwarty osłuchują i zadają te same pytania.

Bycie pacjentką nie jest niczym miłym. Chociażby dlatego, że nagle moje życie i zdrowie jest w czyichś rękach i już nic nie zależy ode mnie, odkąd złożyłam podpis na formularzu zgody na operację. Na kilka dni tracę kontrolę nad tym, co ze mną będzie, muszę zaufać zupełnie obcym ludziom i uwierzyć, że trafiłam na profesjonalistów. Tym razem tak było. I dlatego... ciąg dalszy nastąpi...

Układam rachunki, porządkuję papiery, dokumenty wkładam do odpowiednich teczek i przegródek, robię zaległe przelewy, oddaję długi, płacę rachunki, nawet te z terminem płatności do końca miesiąca, sprzątam nawet skrzynkę pocztową, foldery osobiste i segreguję książki na półkach. Już dawno nie odczuwałam takiej potrzeby zrobienia porządku wokół siebie (a przecież do należę do osób na co dzień dość uporządkowanych). I tylko od czasu do czasu przebiega mi przez głowę myśl, że to może być działanie podświadome. Aż strach powiedzieć to na głos, ale przecież nawet niewinny, nieduży zabieg z częściowym znieczuleniem może pójść nie tak. Otoczka szpitala, w którym do tej pory bywałam jedynie w roli odwiedzającej, lekko mnie przeraża. Bronię się przed nieuzasadnioną paniką, przyjaciółka powiedziałaby, że pewnie naoglądałam się za dużo „Chirurgów“. Tak czy inaczej, chyba bez tabletek lekko uspokajających nie obejdzie się w ten weekend...

To prawda, niezbyt dokładnie się przygotowałyśmy. Nie było odpowiedniej ilości gazet. Nie było taśmy. Nie było nawet planu, co w co i jak, na szczęście przeprowadzkowi profesjonaliści przyszli z pomocą. Całość poszła sprawniej, niż się zapowiadało. No i nie zgubiliśmy półki na wino. 

Nie lubię przeprowadzek. Ani swoich, ani czyichś. Pozornie można się przy tej okazji pozbyć śmieci, pozornie można wykorzystać tę okoliczność, by „zacząć wszystko od nowa“. Ale tak naprawdę to zawsze jest z tym mnóstwo kłopotu. Na przykład już nie pamiętamy, czy tę płytę kupiliśmy razem (i trzeba ustalić, kto ją w takim razie zatrzyma), czy też dostałam ją od niego w prezencie. Nie pamiętam, po kilku wspólnych latach, czy ten korkociąg był jego, czy też mój. No, ale kto się kłóci o takie drobiazgi, jak na przykład deska do krojenia. C’mon! Powinniśmy być ponad to. A jednak na ten moment, kiedy on zabiera swoje rzeczy z mieszkania, wyprowadzasz się do rodziny, czy przyjaciół, albo prosisz go, by go nie było, gdy będziesz się wynosić od niego, bo nie chcesz jego pomocy i spojrzenia przepraszającego, udawanego, bo w łazience stoją już damskie perfumy, którymi ty nigdy byś się nie spryskała. Maskarada.

P., zwolennik stylu LAT, mówi – „Po co w ogóle mieszkać razem?“, ale P. ma swoje lata, starokawalerskie nawyki, a w dodatku chrapie. I pewnie jest tego wszystkiego świadom. Wszyscy inni urządzają szopki z przeprowadzkami, przynoszeniem swoich rzeczy, zajmowaniem przestrzeni, znaczeniem terenu swoimi bibelotami – a wszystko to przecież po coś. Z dobrymi intencjami. Z planami. Marzeniami. Celami. Po latach, czasem nie zostaje z tych planów wiele. Marzenia częściowo zrealizowane, usychają. O celach się zapomina. I nawet nie wiadomo kiedy rozsypujemy się… i dzwonimy po panów od przeprowadzki.